ਘਟੀਆ ਗਾਇਕੀ ਵਿਰੁੱਧ ਡਟਣ ਦੀ ਲੋੜ

-ਡਾ. ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ
ਪਿਛਲੇ ਕੁੱਝ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗੀਤਕਾਰੀ ਦਾ ਪੱਧਰ ਲਗਤਾਰ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਵਧਦੀ ਲੱਚਰਤਾ ਤੋਂ ਹਰ ਸੂਝਵਾਨ ਬੰਦਾ ਚਿੰਤਤ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਲਜ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਾਡੀਆ ਧੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਇਹ 'ਗੀਤਕਾਰ' ਬੜੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਜ਼ਲੀਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸਲੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਕੁੜੀਆਂ ਮੁੰਡੇ ਸਿਰਫ ਆਸ਼ਕੀ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਪਰ ਇਹ ਗੀਤਕਾਰ ਅਜਿਹਾ ਚਿੱਕੜ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੁਣਦਿਆਂ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਕਾਲਜਾਂ ਤੇ ਉਥੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਰੇ ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਕਦੇ ਕਾਲਜ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ।
ਕਾਲਜ ਪੜ੍ਹਦੇ ਮੁੰਡੇ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਾਪੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਲਜਾਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਰੁਝੇਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ -ਦੋ ਫੀਸਦੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਏਹਨਾਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਿਆਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਇਸ਼ਕ ਫਰਮਾ ਵੀ ਲੈਂਦੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਕੀ 98-99 ਫੀਸਦੀ ਨੂੰ ਓਸੇ ਰੱਸੇ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਕਿੱਧਰ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਹੈ। ਏਹ ਇਕ-ਦੋ ਫੀਸਦੀ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਸਾਰੇ ਕਾਲਜੀਏਟਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮੁੱਠੀ ਭਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਸਮੁੱਚੇ ਕਾਲਜ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਰਗ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹੀ ਰਾਇ ਬਣਾ ਲੈਣਾ ਤੇ ਫੇਰ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰੀ ਜਾਣ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮੋਸ਼ੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨ ਮਗਰੋਂ ਮਾਪੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜਵਾਨ ਜਹਾਨ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਲਜਾਂ 'ਚ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਭੇਜਣ ਦਾ ਹੀਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਗੇ?
ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ, ਗਾਇਕਾਂ, ਕੰਪਨੀਆਂ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਮਾੜੇ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਪ੍ਰਸਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੇਡੀਓ ਤੇ ਟੀ.ਚੈਨਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕੇ।
ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਘਟੀਆ ਪੱਧਰ ਦੇ ਗੀਤ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਆਹਰ ਵਿਚ ਜੁੱਟ ਗਏ ਹਨ। ਕਦੇ ਵੇਲਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਕੇਂਦਰਾਂ ਤੋਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਪਵਿਰਵਾਰ 'ਚ ਬਹਿਕੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਵੱਜਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਕੌਰ, ਰਿਪੁਦਮਲ ਸ਼ੈਲੀ, ਆਸਾ ਸਿੰਘ ਮਸਤਾਨਾ, ਭਾਨ ਸਿੰਘ ਮਾਹੀ, ਜਗਤ ਸਿੰਘ ਜੱਗਾ, ਜਗਮੋਹਨ ਕੌਰ, ਨਰਿੰਦਰ ਬੀਬਾ, ਨਰਿੰਦਰ ਕੌਰ, ਰੇਸ਼ਮਾ, ਬੀਬੀ ਨੂਰਾਂ, ਆਲਮ ਲੋਹਾਰ, ਨੂਰ ਜਹਾਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਦ ਬੇਗ਼ਮ, ਯਮਲਾ ਜੱਟ ਆਦਿ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਨਣਯੋਗ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਢਾਡੀ ਲੋਕ ਗਾਥਾਵਾਂ, ਢਾਡੀਵਾਰਾਂ ਤੇ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਅਨੁਪਾਤ ਵਿਚ ਸੁਣਾਈਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਪਰ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨ ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਰਕਾਰੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ, ਸਭ ਪੱਛਮੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹਾ ਮੌਕੇ ਮੈਰਿਜ ਪੈਲੇਸਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦੇ ਲੱਚਰ ਗੀਤਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਦਭਾਗਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਏੇਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਵੇਂ ਪੋਚ ਦੇ ਰੇਡੀਓ ਅਨਾਉਂਸਰ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਮੀਰ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਸੇ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ। ਪਰ ਰੇਡੀਓ ਵਰਗੇ ਲੋਕ ਅਦਾਰੇ ਤੋਂ ਸਿਫਰ ਮਿਆਰੀ, ਪਰਵਾਰ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਹੀ ਵੱਜਣ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਅਧਿਕਾਰੀਆ ਦੀ ਜਿੰਮੇਂਵਾਰੀ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਐੱਫ ਐੱਮ ਚੈਨਲ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ਤਾਰ ਫਟਾਫਟ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਮਿਲਗੋਭਾ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਰਹੀ ਕਿਸੇ ਅਨਾਉਂਸਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖ ਲਵੋ ਕਿ ਰਿਪੂਦਮਨ ਸ਼ੈਲੀ ਕੌਣ ਸੀ? ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੇਗੀ ਕਿ ਰਿਪੁਦਮਨ ਸ਼ੈਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਮਾਲਕ ਉਹ ਗਾਇਕਾ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਚਾਰ ਪੰਜ ਦਹਾਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਰੀਲੇ ਗੀਤ ਪੰਜਾਬੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਾਏ। ਜਿਵੇਂ :
* ਕੁੜਤੀ ਮੇਰੀ ਛੀਂਟ ਦੀ ਦੁਪੱਟਾ ਮੇਰਾ ਲਹਿਰੀਆ
* ਮੇਰਾ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਕਿਧਰੇ ਝੁਮਕਾ ਜਲੰਧਰ ਸੈਰ ਕਰੇਂਦੀ ਦਾ
* ਧੇਲਾ ਮੋੜ ਲਿਆਈਂ ਵੇ ਇਕ ਪੈਸਾ...ਆਦਿ।
ਸੋ, ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਤੇ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਾਰਤ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ /ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਮਿਆਰ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਤਿਆਗੇ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਮਿਆਰ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਵੇ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਨਾਂਅ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਂਵਾਰੀ ਭੁਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਵਾਈਵੇਟ ਚੈਨਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਪੈ ਨਿੱਕਲੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਰੇਡੀਓ ਤੇ ਟੈਲੀਵਿਯਨ ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ।
ਅੱਜ ਲੋੜ ਹੈ ਸਮਾਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਗ੍ਰਤ ਤਬਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿ ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਥਾਈਂ ਫੈਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਨ, ਮਾੜੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਪ੍ਰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਜੀਦਗੀ ਨਾਲ ਲੈਣ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਮੁਹਿੰਮ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਏਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਾੜੇ ਨਤੀਜੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਗੇ। ਰਡੀਓ /ਟੀਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਤੋਂ 24 ਘੰਟੇ ਪਰੋਸੀ ਜਾ ਰਹੀ ਲੱਚਰਤਾ ਸਾਡੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਰਾਹ ਤੋਰੇਗੀ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
-ਹੈਨੈਮਨ ਹੋਮਿਓਪੈਥਿਕ ਕਲੀਨਿਕ,
ਬਠਿੰਡਾ।